Post-Erasmus Syndrome…και δεν είμαι καλά!

Όσοι έχετε πάει Εράσμους με καταλαβαίνετε…όσοι δεν έχετε πάει ελπίζω ότι θα με καταλάβετε. Όσοι είστε Εράσμους ή ετοιμάζεστε να πάτε δεν ασχολούμαι μαζί σας, είστε η χειρότερη κατηγορία!

10 Φεβρουαρίου 2012. Απευθείας πτήση Αθήνα-Άμστερνταμ. Τρένο Άμστερνταμ-Χρόνινγκεν. Ουάου!

11 Φεβρουαρίου 2012 έως 14 Ιουλίου 2012. BEST TIME OF MY LIFE! Τα περί Εράσμους τα έχω περιγράψει πιο παλιά. Νέα μέρη,  πάρτυ, ταξίδια, φίλοι και… υπέροχες στιγμές. Το Εράσμους είναι μία από αυτές τις λίγες εμπειρίες που σου αλλάζουν τη ζωή, τον τρόπο που σκέφτεσαι…

Αφού γύρισα στην Ελλάδα πέρασε γρήγορα-γρήγορα το καλοκαίρι, ήρθε το δύσκολο το χειμερινό εξάμηνο (εργασίες, εργασίες, εργασίες…το Μάρκετινγκ βλέπετε με είχε διαρκώς σε ετοιμότητα) και φτάνει η καταλυτική ημερομηνία στην οποία συνειδητοποίησα τι συμβαίνει!

10 Φεβρουαρίου 2013. Διαβάζω για την εξεταστική η οποία έχει απαράδεκτο προγραμματισμό με αποτέλεσμα να δίνω τρία μαθήματα εκείνη την εβδομάδα που ένα χρόνο ξεκίνησα για το Εράσμους. Η ελληνική πραγματικότητα δε με άφησε ούτε καν να γιορτάσω την μετα-Εράσμους επετειό μου.

Ένα μήνα και κάτι μετά το πρώτο σοκ. Με κυνηγάν υπέροχες αναμνήσεις, άπειρες φωτογραφίες. Τα posts και τα μηνύματα στο facebook δίνουν και παίρνουν... Από Ελλάδα, σε Ισπανία,από Ισπανία σε Βέλγιο και η διαδρομή τους συνεχίζεται στην υπόλοιπη Ευρώπη, στην Αμερική, στην Αυστραλία...

Έχει και η Αθήνα τα καλά της…δε λέω.  Έχει τους φίλους μου, ήλιο, κάποιες μέρες είναι καλή και η Α.Σ.Ο.Ε.Ε , έχει και τη Get Involved εννοείται, …αυτά! (ως Βολιώτισα τη φαμίλια δεν την αναφέρω γιατί είναι εκτός Αθηνών)

Όλα αυτά βέβαια δεν βοηθούν να περάσει το Post-Erasmus Syndrome… πλήττει ολοένα και περισσότερους φοιτητές (κάτι που θεωρώ καλό γιατί σημαίνει ότι πολλοί τόλμησαν να πάνε).Οι πρώην Ερασμίτες από εκεί που με ένα σακίδιο γυρίζαμε την Ευρώπη, τώρα «προγραμματίζουμε» επι δύο μήνες ένα τριήμερο στο Ναύπλιο, και αν…

Σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να μπορούσα να ξαναπάω στην εστία μου στο Χρόνινγκεν για μία μέρα, για ένα coffee break (ξέρετε, η στιγμή που υποτίθεται σταματάς το διάβασμα που δεν ξεκίνησες ποτέ και ο Ιταλός φίλος σου φτιάχνει εσπρέσσο για όλους). Κι εδώ έρχεται ο αντίλογος… αυτές οι εμπειρίες είναι τόσο ωραίες γιατί είναι μοναδικές!

Οπότε όσοι είστε Εράσμους ή ετοιμάζεστε να πάτε σας ζηλεύω απίστευτα…κάντε όλους τους πρώην Ερασμίτες συναδέλφους σας περήφανους (εννοείται ότι θα έρθουμε να σας δούμε, τέτοιες ευκαιρίες δεν τις χάνουμε!). Όσοι δεν το σκέφτεστε, καιρός να κάνετε αίτηση γιατί λήγει η προθεσμία. Και ομοιοπαθείς που υποφέρετε από Post-Erasmus Syndrome, μην ξεχνάτε, υπάρχει πάντα το reunion! ;)

Ελένη Κ

Με δυο βαλίτσες στο χέρι

Δύο μεγάλες βαλίτσες, ένα εισιτήριο για Άμστερνταμ κι έτσι απλά ξεκίνησε η πιο απίστευτη εμπειρία της ζωής μου…το Erasmus!

Επέλεξα την Ολλανδία γιατί ήθελα να ζήσω κάτι εντελώς διαφορετικό και η επιλογή μου δικαιώθηκε. Μετά το αεροπλάνο κατευθείαν στο τρένο (που έφτασε με ακρίβεια δευτερολέπτου) για το χιονισμένο και παγωμένο Χρόνινγκεν μαζί με τα δύο παιδιά που είχαμε ξεκινήσει μαζί από την Ελλάδα. Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να φανταστώ ότι με δύο ουσιαστικά άγνωστα άτομα θα μοιραζόμουν μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής μου. Πέντε μήνες αργότερα ο Γιάννης και η Σίλια έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και τη ζωή μου!

Από το δυάρι στην Αθήνα βρέθηκα σε ένα δωμάτιο σε μία εστία με άλλα 300 άτομα. Η προσαρμογή, αν και τώρα μου φαίνεται απίστευτο, ήταν ακαριαία. Τα χαμόγελα και τα καλωσορίσματα των παιδιών που ήταν ήδη εκεί έκαναν τη μετάβαση από τα δεδομένα της Ελλάδας στα «ερασμίτικα» δεδομένα πολύ εύκολη και γρήγορη.

Μέσα σε πέντε μήνες γύρισα την Ευρώπη, έκανα φιλίες που θα κρατήσουν μία ζωή και έζησα μοναδικές στιγμές. Δεν ήταν συνέχεια όλα ρόδινα αλλά στην πραγματικότητα δε θυμόμαστε μέρες παρά μόνο στιγμές, και όλες οι στιγμές μου είναι χαρούμενες, γεμάτες ανθρώπους και γέλια.

Πηγαίνοντας στο πανεπιστήμιο συνάντησα μία διαφορετική πραγματικότητα. Ένα καινούργιο και περιποιημένο κτίριο με απίστευτα οργανωμένη βιβλιοθήκη και ένα χαριτωμένο κανάλι με σιντριβάνι στον προαύλιο χώρο, ο οποίος ήταν καταπράσινος. Οι φοιτητές στο εξωτερικό είναι ουσιαστικά «εργαζόμενοι», δημιουργούν τυπικές σχέσεις και δεν κάνουν φιλίες παρά μόνο γνωριμίες. Βέβαια, οι ερασμίτες φοιτητές είναι μία άλλη ιστορία… Γίνονται αμέσως όλοι φίλοι και κανονίζουν πού θα πάνε όλοι μαζί για να γνωριστούν και να διασκεδάσουν!

Το Χρόνινγκεν είναι πόλη κατάλληλη για Erasmus, συνδυάζει τα πάντα! Είναι πολύ γραφική, με πάρκα, κάτι που σαν Ελληνίδα μου έκανε εντύπωση, κανάλια, λίμνες και ποδηλατοδρόμους  Η καθημερινή ποδηλατάδα ήταν η πιο όμορφη συνήθεια που απέκτησα! Αυτά είχα να πω όσον αφορά τη φυσική ομορφιά διότι κατά τα άλλα η πόλη έσφυζε από ζωή, ειδικά νυχτερινή. Οι 50.000 φοιτητές φρόντιζαν γι’ αυτό ανελλιπώς οργανώνοντας πάρτυ (κυρίως μασκέ) τα οποία άρχιζαν με τη δύση του ήλιου και τέλειωναν μετά την ανατολή του. Μικρά μπαρ, γραφικές καφετέριες, κρυμμένα κλαμπ και  τούρκικες…πιτσαρίες ήταν τα οικόσημα της πόλης.Κι εννοείται άφθονη μπίρα, σε ποσότητα και ποιότητα!

Το πιο ωραίο κομμάτι του Erasmus όμως ήταν οι υπόλοιποι φοιτητές. Οι παρέες που δημιουργήθηκαν μέσα σε τόσο λίγο καιρό αλλά με τόσο δυνατούς δεσμούς οι οποίοι, όσος καιρός και να περάσει, όσα χιλιόμετρα να μπουν ανάμεσα, δεν θα αλλοιωθούν! Παιδιά από όλο τον κόσμο…Ευρώπη,Ασία ,Αμερική και Αυστραλία, να περνάμε χρόνο μαζί ανταλλάσσοντας συνήθειες και εμπειρίες. Δύο μπριόζες Ισπανίδες, ένας ντροπαλός Λιθουανός, ένας τρελός Ιταλός, μία γλυκιά Βελγίδα, μία αστεία Κινέζα, μία ανεξάρτητη κοπέλα από την Ινδονησία και μία σοβαρή από τη Νικαράγουα μαζί με τη Σίλια και το Γιάννη ήταν η οικογένεια μου γι’ αυτούς τους πέντε μήνες. Ζούσαμε όλοι μαζί και μοιραζόμασταν τις πιο όμορφες στιγμές μας!Από το πρωί ως το βράδυ γεμίζαμε νέες εμπειρίες και αποκτούσαμε κοινές συνήθειες μαθαίνοντας όλοι από όλους.

Και μετά από λίγο πέρασαν πέντε μήνες και με τις ίδιες βαλίτσες και ένα εισιτήριο από Βρυξέλλες για Βόλο το Erasmus τέλειωσε. Δεν είπα αντίο, αλλά «θα τα πούμε σύντομα». Μπορεί να βρεθούμε ξανά σε λίγους μήνες ή σε πολλά χρόνια αλλά όποτε και να είναι το «σύντομα» σίγουρα θα είναι υπέροχο!

Κλείνοντας το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι το Erasmus δε μπορεί να χωρέσει σε ένα κείμενο ή σε (σίγουρα πάνω από 20) άλμπουμ με φωτογραφίες. Μπορείς μόνο να το ζήσεις και να χαμογελάς όποτε το σκέφτεσαι.Όσοι δεν έχετε πάει λοιπόν ήρθε ο καιρός να κάνετε την αίτηση και όσοι έχουμε πάει μπορούμε απλώς να επιβεβαιώσουμε στους πρώτους ότι το Erasmus είναι εμπειρία ζωής! 

Ελένη Κ.

ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ERASMUS!

Στο blog μας έχουμε αποφασίσει να γράψουμε για τις εμπειρίες μας στο Erasmus. Μου ζήτησαν λοιπόν κι εμένα να γράψω για τη δική μου εμπειρία, κυρίως για να το διαβάσουν όσοι ενδιαφέρονται. Και σκέφτηκα… ναι.. θα γράψω, όχι γιατί είμαι ψώνιο και θέλω να σας πω ότι πήγα ERASMUS -είμαι δηλαδή, αλλά δεν έχει να λέει- όμως γιατί ξέρω ότι παιδιά σαν κι εμένα θέλουν να πάνε και ακόμα το σκέφτονται. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τι πέρασα στη Ζυρίχη της Ελβετίας -ναι εκεί με τις τράπεζες, τα ρολόγια, τις σοκολάτες και τα τυριά-και αν καταφέρω να σας πείσω... έχει καλώς... αλλιώς κακό του κεφαλιού σας..!

Ήταν Φεβρουάριος του 2012 και η καλή μου τύχη -φημίζομαι άλλωστε γι’ αυτό- μου επιφύλαξε να φτάσω στη Ζυρίχη το πιο κρύο σαββατοκύριακο του χρόνου. Και γι’ αυτούς που έχουν συνηθίσει στο κρύο και στο βουνό θα ήταν εντάξει, αλλά για μένα, ένα ψαράκι της μεσογείου δεν ήταν. Καθώς έβλεπα τις χιονισμένες Άλπεις από ψηλά και συνειδητοποιούσα ότι άφησα πίσω μου μάνα, πατέρα, την γυναίκα του πατέρα μου, τους θείους μου, τα ξαδέλφια μου, γιαγιάδες και παππούδες, τους φίλους και τους εχθρούς μου, το αγόρι μου και τη γάτα μου, με έλουζε κρύος ιδρώτας. «Ορέ που πάμε; Που πάμε;». Έφτασα βράδυ και μετρούσα τα σοκ. Το πρώτο ήταν ότι δεν μπορούσαν να κουβαλήσω τις υπέρβαρες βαλίτσες μου απ’ το χιόνι, το δεύτερο απανωτό ήταν που έχασα το λεωφορείο για το σπίτι μου και αυτό ξαναπέρασε  μετά από δύο λεπτά (όταν επέστρεψα δε στη λατρεμένη Αθήνα και έχασα το τρόλεϊ στο σύνταγμα το σοκ ήταν το αντίστροφο. γέλια). Μόλις έφτασα, βγήκαμε έξω να γνωριστούμε. Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ισπανοί, Μεξικανοί, Γερμανοί και κάθε λογής εθνικότητας ήταν εκεί και στη μέση εγώ, μια ελληνίδα απ’ τον Περαία -που λέει και ο πάππους μου.

Μετά από δυο εβδομάδες κατάλαβα πως πάω πλέον μόνη μου στο supermarket, μαγειρεύω -εκεί  που δεν ήξερα ούτε να βράζω αυγό, τα καταφέρνω με την ακριβή/πανάκριβη ζωή της Ελβετίας (πήρα συμβουλές απ’ τη  σμυρνιά γιαγιά μου πριν φύγω για το πώς μεγάλωσε και ακόμα μεγαλώνει τρία παιδιά και πέντε εγγόνια με ένα «μεροκάματο», όπως λέει), άρχισα δίαιτα και γυμναστική -αφού όλοι εκεί πήγαιναν για jogging στα βουνά και στα λαγκάδια έτρεχα κι εγώ από πίσω, πήρα ποδήλατο και καμάρωνα κάθε φορά που έβγαζα το χέρι μου για φλας όταν ήθελα να στρίψω.

Γνώρισα παιδιά από όλο τον κόσμο και ένιωθα απίστευτα χαρούμενη γι’ αυτό. Και επειδή μ’ αρέσει να φιλοσοφώ, έβλεπα ότι ήμασταν όλοι διαφορετικοί όμως και τόσο ίδιοι. Όλοι άνθρωποι. Γελούσα που κάθε φορά ένα στερεότυπο που έχουμε για ένα λαό έβγαινε αληθινό και επιβεβαιωνόμουν όταν δεν έβγαινε. Με εκνεύριζε το γεγονός ότι έπιναν ντουζίνες από μπύρες και νόμιζαν ότι αντέχουν το ποτό και όταν τους έδινα να πιουν ούζο έβγαιναν νοκ αουτ με το πρώτο ποτήρι. Με σκλάβωνε που παιδιά από άλλα μέρη της γης με πρόσεχαν όταν βγαίναμε, γνωρίζοντάς με μόνο λίγο.  Τέλος πάντων, έμαθα από τα παιδιά που γνώρισα -και από τα κακά και από τα καλά- ότι αυτός ήταν για μένα ο «θησαυρός» του ERASMUS. Αν δεν με «μπρίζωνε» ο φίλος μου ο Σωτήρης να κάνω αίτηση θα έχανα την ευκαιρία να μάθω, μέσα από αγνώστους, κι άλλο λίγο απ’ τον εαυτό μου. Να μάθω ότι μπορώ να φτάσω λίγο παραπάνω και γι’ αυτό να κοιτάζω πολύ παραπάνω.  

Και μετά άρχισαν τα ταξίδια, πότε από εδώ, πότε από εκεί, γυρίσαμε λίγο την Ευρώπη και κανονίσαμε reunion σε 4 χρόνια στο Μεξικό. Όποτε θέλω να ξεχαστώ κοιτάζω τις φωτογραφίες απ’  τα μέρη που πήγα, και όλα αυτά μέσα σε 5 μήνες, και ξεχνιέμαι για κανένα 3ωρο.

 Ό, τι και να σας λέω όμως, είναι λίγο και ο καθένας το βιώνει διαφορετικά. Αυτή ήταν η προσωπική μου εμπειρία -τα υπόλοιπα, τα backstage, τα πιο πιπεράτα δεν μπορώ να σας τα πω. Γι’ αυτό αντί να τα διαβάζετε, σηκωθείτε και πηγαίνετε να το ζήσετε, όπως εγώ και οι φίλοι μου!

Καλά να περνάτε!

Δέσποινα Χ.