Λέγεται Λυκαβηττός...

Ήταν η ώρα 7:30 όταν αρχίσαμε να κατηφορίζουμε την Ασκληπιού από την αρχή της. Η συνηθισμένη μας πορεία ήταν όλο ευθεία μέχρι να φτάσουμε Εξάρχεια, και μετά η κάθε μια το δρόμο της. Σήμερα όμως είχαμε όρεξη για βόλτα. Είχαμε και τις αγαπημένες Kinder σοκολάτες του καλού περιπτερά (ναι αυτές με το αιώνιο παιδί απέξω) και είπαμε να τραβήξουμε μια ανηφόρα, όλο πάνω. Περπατούσαμε και δεν ξέραμε που θα βγούμε. Όχι πως μας ένοιαζε - το αντίθετο μάλιστα,  χρόνο είχαμε. 

Και ήταν όμορφα. Τα χρώματα στον ουρανό είχαν αρχίσει να παίζουν μεταξύ τους και το φως ήταν γλυκό και απαλό. Κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε πόσο όμορφα ήταν όλα τα μικρά σπιτάκια γύρω μας. Με το απαλό αεράκι, τα ήσυχα, μικρά στενάκια, με τις ανηφόρες και τις κατηφόρες, θύμιζαν νησί. Σχεδόν μύριζε πάσχα στον αέρα!

Προχωρήσαμε λίγο πιο πάνω. Ένα όμορφο κτήριο, παλιό, στολισμένο με πρασινάδες και ένα παλιό Volkswagen μας τράβηξε τη προσοχή. Και να, ένα μπαλκονάκι με μια όμορφη γάτα! Και δεξιά κάποιος παίζει πιάνο! Κατεβήκαμε κάποια σκαλιά και βρεθήκαμε μπροστά σε ένα από τα πιο όμορφα μαγαζάκια που έχω συναντήσει. "Καλησπέρα όμορφες!" μας είπε η κυρία που καθόταν απέξω, και το χαμόγελο της μας ταξίδεψε σε άλλες ξένοιαστες μέρες. Προχωρήσαμε. Ανάμεσα στα όμορφα κτίρια ξεπετάγονταν μικρά καταστήματα και η ατμόσφαιρα γύρω μας είχε δημιουργήσει δύο τεράστια χαμόγελα στα πρόσωπα μας. Σε κάθε γωνία σταματούσαμε και κοιτούσαμε τη θέα. Μετά συνεχίζαμε. Και όλο ανακαλύπταμε κάτι καινούριο, κάτι όμορφο.

Εν ολίγοις αποφασίσαμε ότι από εδώ και πέρα θα παίρνουμε αυτό το δρόμο για το σπίτι.

Ιωάννα

Η ποίηση βγήκε στους δρόμους

Εχθές το βράδυ, περπατώντας στο κέντρο της Αθήνας ανακάλυψα κάτι που με έκανε να συνειδητοποιήσω πως αυτή η πόλη με εκπλήσσει κάθε μέρα και περισσότερο. Σε ένα τοίχο της οδού Αθηναΐδος, δίπλα σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο, διέκρινα ανάμεσα στις μουτζούρες που στόλιζαν τον τοίχο ένα τετράγωνο σχήμα που μου τράβηξε την προσοχή. Είχε το σχήμα των QRcodes που συνήθως συναντάμε σε περιοδικά και εφημερίδες. Καθώς το εντόπισα σε ένα τόσο ανορθόδοξο σημείο είπα να πλησιάσω για να ικανοποιήσω την περιέργειά μου. Πάνω από το τετράγωνο αυτό σχήμα έγραφε «ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ». Η περιέργειά μου φούντωσε. «Λες να λειτουργεί;» σκέφτηκα. Και έβγαλα το κινητό από την τσάντα μου.

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Από την άλλη πλευρά

της φωτογραφίας γράφω για να θυμάμαι

όχι το πού και πότε αλλά ποιος

Δεν είμαι εγώ στη φωτογραφία

Τίποτε δεν μας άφησαν

να πάρουμε μαζί μας

Μόνον αυτή τη φωτογραφία

Αν τη γυρίσετε από την άλλη θα με δείτε

Εσύ  είσαι στη φωτογραφία, με ρωτούν

Δεν ξέρω τι να σας πω

Γ. Χουλιάρας

Αυτό, λοιπόν, ήταν το ποίημα στο οποίο με οδήγησε το stencil του τοίχου της οδού Αθηναΐδος. Η κίνηση ονομάζεται codepoetry και ουσιαστικά είναι ένα παιχνίδι ποίησης μέσα στην πόλη. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη που μου επιφύλασσαν για μια ακόμη φορά οι δρόμοι της Αθήνας. Από εδώ και πέρα είμαι σίγουρη ότι θα αναζητώ στις βόλτες μου τα σχέδια αυτά ώστε κάθε φορά να ανακαλύπτω και ένα μικρό τμήμα της έμπνευσης των ανθρώπων που περνούν απαρατήρητοι γύρω μας.

Για να μάθετε πως λειτουργεί το codepoetry δείτε εδώ:

http://www.codepoetry.gr/about/

Νίκη Θ.